Xixëllonja

Ajo ishte një xixëllonjë,
E ëmbël,
dritë vezulluese,
dalë nga fundbarku i saj
që terrin përreth, ta shponte...

Ishte lozonjare,
e ëmbla xixëllonjë..

Me flatrat e vogla,
ajrin pas vehtes e hidhte
kënaqësisht,..

Nga lart
njerëzit shihte,
herë me frikë,
e herë me krekosje,
kur ata mrekulloheshin
nga drita që lëshonte...

Ai e kapi atë një natë,
teksa ajo, fluturimthi.
para tij,
habituar,
kishte ndaluar...

I mrekulluar
lozi me të,
nën dehjen
e lëvizjeve te saj
drithëruese...

Por, nuk kaloi shumë kohë
kur ai,
lodhur
nga loja e saj
në ajër, dritëshuar, e flaku...

E trishta xixëllonjë,
territ, e frikur,
ligështisht
trupin, ia fali...

Nje enderr !

( babait tim)

Mesnata
me krahët e saj
më pushtoi...

Në vesh
pëshpërimtas
legjendën e vjetër
nisi të më rrefejë...

-"Pas yjesh,
aty lart në qiell,
shpirtrat sot,
do të festojnë..."

Më tha ngadalë,
Pëshpërimtas,
e frikësuar...

E unë,
pas tyre
fytyrën tënde
kërkoja...

Ti, mbi një yll
veçan të gjithëve
qëndroje.
Heshturazi,
me kokën ulur
me lot të ngrirë
në cepat e syve
që mallin
kristalizonin
nën qerpikë.


*~*~*~*~*

Kjo poezi eshte perkthyer ne gjuhen frenge nga Urim Nerguti



*~*~*~*~*

UN RÊVE
à mon père

Avec ses bras noirs,
le minuit m’envahit.

Dans mon oreille,
la vieille légende,
il me murmura.

« Ce soir,
derrière les étoiles,
là haut dans le ciel,
Les esprits vont fêter. »
Ainsi me dit-il,
lentement,
chuchotant,
tremblant.

Et moi,
derrière elles
ton visage
je cherchais.

Toi, sur une étoile solitaire,
abandonné,
tu restais,
silencieux,
tête baisée,
une larme gelée
au coin de tes yeux.

Dans tes pensées,
perdu,
tu tourna
la têtevers moi.

Pensant à ma sosie
comme une flèche,
tu vola à ma rencontre.

Tu en frissonna !...

En sanglots,
tous les deux,
embrassés,
en un instant,
on s'est retrouvé.

Fuga

Në krahët e një uragani
për një çast, u gjenda..
e drithëruar..
se fuqia e tij,
frymëmarrjen time,
në vorbullën e vet do shkrinte...
Rrëmbimthi ..
do më rrotullonte,
si tek ajo loja e fëmijërisë,
ku spangoja, fugën bën të levizë...

Ekzaktësisht,
ashtu unë ndihesha
fugë lëvizëse e litarit uraganor,
fugë, që lëviz instiktivisht,
duke vënë në punë
të gjitha energjitë e mundshme...
për të kryer rrotullime pa fund,
duke kënaqur epshin e tij të egër
ashtu si e shfaqte..
nën frymëfishkëllimën e vet...

Qetësi nate

Qetësia e natës
me petkun e saj më vesh.
Dhe unë, Muzën e gjumit vras.

Me hapat e mi filloj të trazoj,
gjithçka në këtë qetësi.

Afrohem, e ndaloj pas trupit tënd
me duart e mia lëkurën ta përshkoj,
lehtë, qetë, ëmbël..
Mornicat vallëzojnë gjithandej,
një mori kokrrash
mbi lëkurën time bien,
dhe afshi mbi to lëshohet plot epsh.
Ti, shtrin përtokë ledhet e mia,
mbi vehten tënde më hedh
dhe zjarrin e ethshëm,
mbi buzët shkrumb, e djeg...

Ç'është dashuria?!

Ç'është dashuria?
zemrën pyeta
Një mal me brenga?
Me ëndrra një det?
Apo qilim përdëllimesh?
Tundim, mos eshte vallë?

Sërisht e pyeta
Por zemra veç tik-taket, numëroi....
E prita, e prita përgjigjen e saj
Po zemra asnjë fjalë nuk nxori
Gufonte mes rrahjesh si e marrë
Vallë, dashuria gojën ia mori?

Gezuar Pavaresine Kosove!!!

Tokë e shenjtë, tok’shqiptare, bij e nënës sonë Shqipëri
Tokë që trima dhe bujarë t’kan shërbyer me dashuri,
Tokë e vyer, tok’e çmuar, shumë pagove për lirinë,
Dete gjaku papërtharë, ende ti I mban mbi shpinë.
Gjak i kuq, gjak martiri, gjak qe leu çdo shtëpi
Gjak që trimat-ë sëbashku, kanë dhuruar për Lirinë

Dje të kan prit si nuse, teksa hyn në shpi të re
Vallja, kënga nuk asht ndal, derisa hëna prapa u fsheh
Zemrat trime, zemra’ dashurat, fort gëzuan për këtë ditë
Zemrat që ishin të plasura, ngjizjen prapë ua dhe ti
Liridashur, liriëmbël, oh e shtrenjta ti, liri;
Pjalmin tënd die shijuan, pjalm lirie u dhe ti

Oshëtiu I gjith vëndi, botës çark I shkoi ai(zëri)
Lajmin dha në çdo shtëpizë, se e lirë do ishe ti
Edhe nifmat edhe zanat, seç u zgjuan përsëri
Me gëzim, me këng e valle, të kanë prit në këtë dit’
Tok me shqipet anembanë, festuan deri n’agim
Pas të parës vese ikën, për të ardhur përsëri..

Tok e shenjtë, tok’shqiptare, bij e nënës sonë Shqipëri
Sa lezet të ka kurora, kjo kurorë e LIRISE
Tok që rrite bijë trima, me gji zane I ke rrit
Tok që kurrë s’të braktisën, se e ëmbël ishe ti
Tok bujare sot shpagove, dhimbjen e gjith rrobërisë
Të gëzuar, lumturuar, të pafsha tani gjithnji...

Falsitet i trisht

Në membranën tënde ndodhem
Cipë e falsitetit njerëzor
Më mban aty,
Prangosur ..
E qesh me mua...

Qesh e shtiresh...
Pa mundur shpirtin tim ta përceptosh
Vështrimin shurdhmemec më hedhë
E buzëqeshja e shtirur daltuar në poret tua
Si një karikaturë shumëngjyreshe të shndërron...
Me thonj gërryej sipërfaqen tënde
Çdo pore që e përbën atë
E çjerr pa mëshirë,
Dhimbjet therrëse kërkoj të t'i jap
Dhimbje që ty shpejt të të çajnë...

Por ti...
Me mua qesh...
Përpjekjes sime i vë një kryq
Duke më nxjerrë të pafuqishme
Për të prishur një membranë
shekulluar në trupin tënd
e transformuar në filispanjë.

Shpërfillëse jam
ndaj shtirjes sate
me thonj gerryej thellë
çdo porë të trupit tënd
dhe ti, dhimbje ndjen
gjak falsiteti nga poret tua nxjerr
duke krijuar pikë pikë..
nje pellg te vogël
që gradualisht fillon te rritet
dhe trupin tim nis ta përlyejë
dhe trupin tim, mbi të, ta përmbytë...