Si një lule që mes dy kontinentesh, rritet...

Ajo ishte një lule
që mes dy kontinentesh
rritej...

Brishtësine e saj
diellit ia nderte
çdo pranvere

Në verë,
thithte stërpikjet vesore,
çdo mengjes

Ndërsa në vjeshtë,
dembelosur
përtontet'i ajroste
mushkëritë e hajthme..

Rrënjët,
bluanin mitet nëpër dhëmbë
çdo stinë..

Sythet
ia ushqenin
kënaqesisht,
çdo pranvere..

Sepse vetëm në pranvere
ato gufonin energjish..

Vetëm në pranvere
ato ndiheshin,
eunukët e një luleje..

Thonë,
se Zotat
e mbollën një ditë
në nxitim,
teksa friksuara
botës së nëndheshme
vraponin..

Ajo ishte një lule e paqes
dashurisë
bukurisë
dhembshurisë
që mes dy kontinentesh jetonte..

Lindte çdo vit,
në pranverë

Në verë,
thithte spërklat vesore.

Ndërsa në vjeshtë,
harronte,
dhe frymë
të merrte..

I (pa)fajshëm

Zoti, pas lutjeve të mia,
retë i shprishi një nga një
dhe i shtrydhi mbi vaskën
ku ti fshehtas, trupin tënd po laje.

E format e tua
që mbi ujë kridheshin,
ëmbelsisht,
dalëngadalë
filluan të shpëlanin
pafajësinë,
hyjnore...

Kryqëzime rrugësh

Sa çuditshëm priten rrugët e jetës,
pafajësisht, njerëzit verbohen..

Sa vrasje,
vrasje shpirtrash.
Sa intriga,
pjellë djallzore,
që nën hipokrizi, pandorizohen!..

Sa çuditshëm priten rrugët e jetës,
Pafajësisht, shpirtrat dashurohen..

Sa ëndrra,
ëndrra boshe.
Sa mëkate,
pjellë pasionesh,
që nën hënën e plotë, transformohen!..


Sa çuditshëm priten rrugët e jetës,
pafajësisht, lutjet drejtohen..

Sa kob,
kob i frikshëm.
Sa vrer,
pjellë zhgënjimesh,
që me dashuri, blatohen!..

Nënë

Nëna ime mos rri përlotur,
mos rri e ngrysur në vetmi...
Lotët e tua më lër t'i thaj,
me frymën e shpirtit tim..
Duart e tua, lëkurë rrjepur,
m'i lër t'i puth, t'i ledhatoj..
Kallot e tua në trup e zemër
m'i lër t'i zbut, të t'i mjekoj..
E shtrenjta ime e përmalluar
Që si një llavë mallin shpërthen
Deshirën e zjarrte ma rrëfen
Që gjithnjë pranë të më kesh.
Por, largësi tejoqeanesh ne na ndau,
Sa shpejt unë ika, mbete ti,
Në një dhomëz, e lodhur e plakur
Atje po digjesh, si një qiri.

Pema e dashurisë

Oh miku im,
a e mban mend pemën
nën të cilën
lutjet e dashurise sonë, përshpëritëm?

Ajo ende rritet..
njëkohësisht, me plakjen tonë,

Ndërsa lutjet,
Oh, lutjet!..

Ato pafajësisht shushurisin në çdo degë....
Dhe nëse era një ditë do t'i fryjë
Apo padashur mbi tokë do bien
me amanetin e dashurisë sonë
rrënjën e filizit të ri
do ushqejnë...

Cigani..

Flladi u merzit;
me fishkellima i drithëroi retë;
u ca qielli,
u çanë dhe retë;
dhe mbeten si qelqe të thyera
në një kabare;
ku frymemarjet anemike
treten në shtellungat e duhanit;
e mbi xhama vulosin
krenarinë e tyre, të martirizuar..

Rryli i ciganit
vazhdon të gulçasë
ethet e tij të fundit,
mbi tytën e një saksofoni;
që, vjetruar nga lashtat
zhgarravisin hartat e pendimit
mbi cipën e tij.

Dhe qielli harbohet nga lutja
që tastat e saksofonit zhulatin në errësirë.
Retë, hedhin valle mbi kryet e tij
ndërsa dielli, fillon të riputhë,
koren e ftohur, të tokës..

THE TIME OF THE SAND-CLOCK

(Translated by Anthony Weir and poet)

On the sands of time

fossils march:

their last parade.

Salute from the podium.

Jaws - triumphant - creak

as they grind old myths

with gritty teeth.

Crows have always fed on flesh,

and illusions destroy empires of illusion.

The sighing sand-clock has been turned afresh.

THE NYMPH OF THE POOL OF TEARS

(Translated by Anthony Weir and poet)

I am the Nymph of the Pool of Tears

Where you wash out your shame each night

And you trouble and stain my water

And you wait

And I wait

Until the swans hunch their heads in their shoulders

And a stillness settles on the pool

And you talk

And you sleep

And I, the Nymph of your sleep

Begin to renew

Your sodden body

With my tears.

Misteri i Adamit

-Adam, shtrihu në hije!
Adami shtrihet..
Ai projekton..
ngul daltat e tij imagjinarë mbi të..
Ai krijon..
Adami s'ndien..
Adami vështron..
Adami, i habitur, pyet..
-C'po bëni kështu?
-Është surprizë për ty, Adam, mos u shqetëso!

Adami qesh..
Adami vështron..
Adami merr në krahë surprizën..

Adami dhe sot vazhdon t'a kundrojë,
po aq këndshëm, sa dhe herën e parë..
me shpresën se së shpejti
do t'i vijë dita,
që ai të fillojë,
ta kuptojë...
misterin, që nga trupi i tij
e gdhendën..

Më njeh?

Shekujt në zinxhirë vargoi dikur
Një gjerdan të brisht, te trisht thuri me ta
mbi qafën hollacake kish lënë si kujtim
Robinë shekujsh je, dënuar je, - i thanë.

Pas qafës së saj u ngjitën fort të gjithë
filluan ta gerryenin, t'i nxirrnin gjak
përskuqur, diellin shihnin me zili
jemi krejt si ti, të kuq, - i thanë.

Por ishte Ilire, vallë e harruan?!
Sepse të përulur donin që ta shihnin
të mbytur, djegur, mbase sakatuar
sepse si ajo, krenare, nuk ishin...

Ajo vajzë Ilire, trimërshë e urtë
Që me shpatë si burrat sulej në beteja
I prente armiqtë, i hedhte mbi turrë
E buzëqeshur si hëna e vrërët si reja.

Sot unë jam buzeqeshja, emocioni i saj
drithërimë e shekujve, në vesh përshpërimë
flas po atë gjuhë, e derdh po atë gjak
jam sikur ajo, vetëm jo robinë!

Nje cast

Nje çast

Një çast,
vetëm një çast,
kohën kërkova t'a ndalja...

Një çast,
sikur një çast,
psherëtimat të mos ekzistonin...

Një çast,
Oh, vetëm një çast
buzëqeshjet fëmijrore të shihja...

Por,
ankthi,
hijen e vet mbolli,
habisë sime i buzeqeshte,
e krah per krah me kohën,
mbi fytyrat njerëzore
tmerrin ringjallte..

Një çast,
vetëm një çast
kohën kërkova ta ndalja.

Një çast,
të vetmin çast,
ankthit, krahët t'ia prisja
e ashtu,
pa trup, sy, duar e këmbë
në hapësirë, jetim, ta lija..

Vetëm për një çast
do doja të rishihja
rikthimin e buzëqeshjes
në ato fytyra,
të çiltra...

Xixëllonja

Ajo ishte një xixëllonjë,
E ëmbël,
dritë vezulluese,
dalë nga fundbarku i saj
që terrin përreth, ta shponte...

Ishte lozonjare,
e ëmbla xixëllonjë..

Me flatrat e vogla,
ajrin pas vehtes e hidhte
kënaqësisht,..

Nga lart
njerëzit shihte,
herë me frikë,
e herë me krekosje,
kur ata mrekulloheshin
nga drita që lëshonte...

Ai e kapi atë një natë,
teksa ajo, fluturimthi.
para tij,
habituar,
kishte ndaluar...

I mrekulluar
lozi me të,
nën dehjen
e lëvizjeve te saj
drithëruese...

Por, nuk kaloi shumë kohë
kur ai,
lodhur
nga loja e saj
në ajër, dritëshuar, e flaku...

E trishta xixëllonjë,
territ, e frikur,
ligështisht
trupin, ia fali...

Nje enderr !

( babait tim)

Mesnata
me krahët e saj
më pushtoi...

Në vesh
pëshpërimtas
legjendën e vjetër
nisi të më rrefejë...

-"Pas yjesh,
aty lart në qiell,
shpirtrat sot,
do të festojnë..."

Më tha ngadalë,
Pëshpërimtas,
e frikësuar...

E unë,
pas tyre
fytyrën tënde
kërkoja...

Ti, mbi një yll
veçan të gjithëve
qëndroje.
Heshturazi,
me kokën ulur
me lot të ngrirë
në cepat e syve
që mallin
kristalizonin
nën qerpikë.


*~*~*~*~*

Kjo poezi eshte perkthyer ne gjuhen frenge nga Urim Nerguti



*~*~*~*~*

UN RÊVE
à mon père

Avec ses bras noirs,
le minuit m’envahit.

Dans mon oreille,
la vieille légende,
il me murmura.

« Ce soir,
derrière les étoiles,
là haut dans le ciel,
Les esprits vont fêter. »
Ainsi me dit-il,
lentement,
chuchotant,
tremblant.

Et moi,
derrière elles
ton visage
je cherchais.

Toi, sur une étoile solitaire,
abandonné,
tu restais,
silencieux,
tête baisée,
une larme gelée
au coin de tes yeux.

Dans tes pensées,
perdu,
tu tourna
la têtevers moi.

Pensant à ma sosie
comme une flèche,
tu vola à ma rencontre.

Tu en frissonna !...

En sanglots,
tous les deux,
embrassés,
en un instant,
on s'est retrouvé.

Fuga

Në krahët e një uragani
për një çast, u gjenda..
e drithëruar..
se fuqia e tij,
frymëmarrjen time,
në vorbullën e vet do shkrinte...
Rrëmbimthi ..
do më rrotullonte,
si tek ajo loja e fëmijërisë,
ku spangoja, fugën bën të levizë...

Ekzaktësisht,
ashtu unë ndihesha
fugë lëvizëse e litarit uraganor,
fugë, që lëviz instiktivisht,
duke vënë në punë
të gjitha energjitë e mundshme...
për të kryer rrotullime pa fund,
duke kënaqur epshin e tij të egër
ashtu si e shfaqte..
nën frymëfishkëllimën e vet...

Qetësi nate

Qetësia e natës
me petkun e saj më vesh.
Dhe unë, Muzën e gjumit vras.

Me hapat e mi filloj të trazoj,
gjithçka në këtë qetësi.

Afrohem, e ndaloj pas trupit tënd
me duart e mia lëkurën ta përshkoj,
lehtë, qetë, ëmbël..
Mornicat vallëzojnë gjithandej,
një mori kokrrash
mbi lëkurën time bien,
dhe afshi mbi to lëshohet plot epsh.
Ti, shtrin përtokë ledhet e mia,
mbi vehten tënde më hedh
dhe zjarrin e ethshëm,
mbi buzët shkrumb, e djeg...

Ç'është dashuria?!

Ç'është dashuria?
zemrën pyeta
Një mal me brenga?
Me ëndrra një det?
Apo qilim përdëllimesh?
Tundim, mos eshte vallë?

Sërisht e pyeta
Por zemra veç tik-taket, numëroi....
E prita, e prita përgjigjen e saj
Po zemra asnjë fjalë nuk nxori
Gufonte mes rrahjesh si e marrë
Vallë, dashuria gojën ia mori?

Gezuar Pavaresine Kosove!!!

Tokë e shenjtë, tok’shqiptare, bij e nënës sonë Shqipëri
Tokë që trima dhe bujarë t’kan shërbyer me dashuri,
Tokë e vyer, tok’e çmuar, shumë pagove për lirinë,
Dete gjaku papërtharë, ende ti I mban mbi shpinë.
Gjak i kuq, gjak martiri, gjak qe leu çdo shtëpi
Gjak që trimat-ë sëbashku, kanë dhuruar për Lirinë

Dje të kan prit si nuse, teksa hyn në shpi të re
Vallja, kënga nuk asht ndal, derisa hëna prapa u fsheh
Zemrat trime, zemra’ dashurat, fort gëzuan për këtë ditë
Zemrat që ishin të plasura, ngjizjen prapë ua dhe ti
Liridashur, liriëmbël, oh e shtrenjta ti, liri;
Pjalmin tënd die shijuan, pjalm lirie u dhe ti

Oshëtiu I gjith vëndi, botës çark I shkoi ai(zëri)
Lajmin dha në çdo shtëpizë, se e lirë do ishe ti
Edhe nifmat edhe zanat, seç u zgjuan përsëri
Me gëzim, me këng e valle, të kanë prit në këtë dit’
Tok me shqipet anembanë, festuan deri n’agim
Pas të parës vese ikën, për të ardhur përsëri..

Tok e shenjtë, tok’shqiptare, bij e nënës sonë Shqipëri
Sa lezet të ka kurora, kjo kurorë e LIRISE
Tok që rrite bijë trima, me gji zane I ke rrit
Tok që kurrë s’të braktisën, se e ëmbël ishe ti
Tok bujare sot shpagove, dhimbjen e gjith rrobërisë
Të gëzuar, lumturuar, të pafsha tani gjithnji...

Falsitet i trisht

Në membranën tënde ndodhem
Cipë e falsitetit njerëzor
Më mban aty,
Prangosur ..
E qesh me mua...

Qesh e shtiresh...
Pa mundur shpirtin tim ta përceptosh
Vështrimin shurdhmemec më hedhë
E buzëqeshja e shtirur daltuar në poret tua
Si një karikaturë shumëngjyreshe të shndërron...
Me thonj gërryej sipërfaqen tënde
Çdo pore që e përbën atë
E çjerr pa mëshirë,
Dhimbjet therrëse kërkoj të t'i jap
Dhimbje që ty shpejt të të çajnë...

Por ti...
Me mua qesh...
Përpjekjes sime i vë një kryq
Duke më nxjerrë të pafuqishme
Për të prishur një membranë
shekulluar në trupin tënd
e transformuar në filispanjë.

Shpërfillëse jam
ndaj shtirjes sate
me thonj gerryej thellë
çdo porë të trupit tënd
dhe ti, dhimbje ndjen
gjak falsiteti nga poret tua nxjerr
duke krijuar pikë pikë..
nje pellg te vogël
që gradualisht fillon te rritet
dhe trupin tim nis ta përlyejë
dhe trupin tim, mbi të, ta përmbytë...